Twee glazen in Padova
Een Bull Shot in twee delen: koude wodka, daarna lauwe runderbouillon. Waarom de volgorde beter werkt dan het mengsel.
In Padova, bij Bar Code, hadden ze een eigen versie van de Bull Shot: twee shotglazen naast elkaar, wodka in het ene, runderbouillon in het andere, helder en zonder een oogje vet. De tweedeling is van de bar, die haar leende van de sterke shot met een glaasje sap erachteraan. Van mij komt de temperatuur: de wodka uit de vriezer, de bouillon lauw. Eerst het koude glas, meteen daarna het warme.
Het is een variant op de Bull Shot, een cocktail uit het Detroit van begin jaren vijftig: wodka, koude runderconsommé, citroen, Worcestershire, tabasco, selderijzout en peper, hard geschud en over ijs geschonken. Oorspronkelijk werd hij gemaakt met consommé uit blik, en dat was geen armoede. De gelatine en het zout in dat blik geven het drankje body die een nette, zelfgetrokken bouillon mist. Met tomaat erbij heet hij Bloody Bull en zit je halverwege de Bloody Mary.
In Padova halen ze het drankje uit elkaar. Wie tequila met sangrita kent, herkent het principe: twee glazen, niets gemengd, en het tweede glas veegt het eerste weg. Sangrita doet dat met zuur en fruit. Bouillon doet het met zout en umami, en dat werkt sterker.
Er zit ook temperatuur in. Koude wodka verdooft de tong. De warme bouillon maakt hem weer wakker, en de gelatine legt een dun laagje over je mond waar de scherpte van de alcohol in verdwijnt. Daarom moet de bouillon lauw zijn en niet koud. In de geschudde versie is dat contrast weg, en dat is precies wat ik er altijd aan miste.
Wie het thuis wil doen, moet op drie dingen letten.
De bouillon moet op zichzelf goed smaken. Voor een geschudde Bull Shot maak je hem iets te zout, omdat ijs en wodka hem verdunnen. Hier verdunt niets. Wie dezelfde bouillon gebruikt, proeft na twee rondes alleen nog zout.
Ontvetten is het enige wat echt moet. Oogjes vet op lauwe bouillon zijn het enige waar dit op stukloopt. In Padova halen ze hem door een papieren filter. Dat neemt vet en zwevende deeltjes weg. Troebeling van eiwit blijft erin zitten, en daarvoor zou je moeten klaren met eiwit en gehakt zoals voor een echte consommé. Voor een shotglas hoeft dat niet. Niemand houdt het tegen het licht.
Lang getrokken bouillon van een gelatinerijk stuk rund geeft de meeste body. Een scheutje Worcestershire en een paar druppels citroen in de bouillon mag. Tabasco laat ik weg, want de wodka prikt al genoeg.
De vorm waar de bar hem van leende, rum met een glaasje sap erachteraan, werkt op dezelfde manier, en mezcal met een kleine kop bouillon van geroosterde tomaat ligt voor de hand. De hartige versie blijft voor mij de beste, omdat zout en umami de alcohol het grondigst opruimen.
Wat me eraan bevalt, is dat het drankje in de tijd is uitgelegd in plaats van in het glas. Je proeft eerst het ene en dan het andere, en het derde dat je proeft is wat ze samen doen. Een gemengde cocktail geeft je alleen dat laatste.
Als het niet op de kaart staat, is het bijna overal te bestellen waar een keuken achter de bar zit. In Veneto staat er altijd ergens brodo di carne op het vuur. Vraag om wodka uit de vriezer en een klein glas brodo di manzo, tiepido, ben sgrassato.