Flessen halen zonder douane
Van Milaan naar huis met wijn op de achterbank. Waarom de Mont Blanc beter is dan de Gotthard, en wat er onderweg te koop is in Carema en Morgex.
Begin september reed ik van Milaan naar huis, met het plan om onderweg flessen mee te nemen. De snelste weg naar Nederland loopt door de Gotthard. Ik ben over de Mont Blanc gegaan, en dat had met die flessen te maken.
Zwitserland hoort niet bij de douane-unie. Binnen de Europese Unie mag je voor eigen gebruik ruim inkopen: als richtlijn 10 liter gedistilleerd, 20 liter versterkte wijn zoals vermout, en 90 liter wijn per persoon. Aan de Zwitserse grens is de vrijstelling per persoon 5 liter tot 18 procent en 1 liter daarboven, en alcohol valt buiten de soepele regeling voor andere privégoederen. Wie met meer het land door wil, moet aangeven en kan een borg moeten betalen, ook als alles aan de andere kant het land weer verlaat. Dat hoorde ik pas toen ik al bijna wegreed. Doorvoer klinkt als vrijgesteld en is het voor drank niet.
Via Aosta en de Mont Blanc-tunnel blijf je de hele weg in de Unie. Het is ongeveer 300 kilometer om. Daar staat tegenover dat de omweg door twee wijngebieden loopt die je in Nederland nauwelijks in de winkel vindt.
Carema. Anderhalf uur na Milaan, afrit Quincinetto aan de A5, ligt de Cantina dei Produttori Nebbiolo di Carema. Carema is nebbiolo van terrassen met stenen pilaren, tegen de grens van Piemonte en Aosta: lichter en strakker dan Barolo, en een fractie van de prijs. De coöperatie sluit tussen de middag, van half één tot half drie. Wie rustig luncht in Milaan, komt precies goed aan.
Morgex. Een uur verder, aan de voet van de Mont Blanc, staat Cave Mont Blanc de Morgex et de La Salle. De druif heet prié blanc en groeit hier op ongeënte stokken tot 1.200 meter, in wijngaarden die tot de hoogste van Europa horen. Ze maken er stille witte wijn, mousserende volgens de klassieke methode en een metodo ancestrale. Vraag naar die laatste, want de klassieke wordt als eerste voorgezet. De Cave gaat om zes uur dicht, en dat is het krappe tijdvak van de dag.
In het dorp zit een Conad. Conad is een coöperatie van zelfstandige winkeliers, en een kleine vestiging in de bergen heeft daardoor flessen die een hypermarkt in Lombardije nooit inkoopt. Een jaar eerder vond ik zo de paardenbloemamaro Dente di Leone van La Valdôtaine, die zelden buiten de Aostavallei komt. Dit keer stond er Brachetto d’Acqui, zoet, licht en rood.
De tunnel en daarna. Vanaf Chamonix is het nog ruim 1.000 kilometer, via Dijon, Nancy en Metz, een weg die grotendeels tolvrij is.
Twee praktische dingen. Flessen met depot, zoals een ancestrale, mogen liggend mee. Thuis zet je ze rechtop en na een paar dagen is het bezinksel gezakt. En wijn rijdt mee in de cabine, in de koelte van de airco. De kofferbak van mijn auto zit naast de motor en wordt op een lange rit veel te warm voor wijn.
Ik reken voor zo’n dag met 100 kilometer per uur, alle stops inbegrepen. Het werden ruim 1.290 kilometer met acht stops, en ik was om half drie ’s nachts thuis. Op de achterbank lagen Carema, Blanc de Morgex en een fles Brachetto. Geen van die flessen heeft een douanier gezien, omdat er onderweg geen enkele grens was waar dat hoefde.