House of Viridian
← Nourishment

Eén substitutie ver

Wie de Negroni uitvond is minder interessant dan waarom hij won. Een formule in plaats van een recept, een merk dat het culturele werk al deed, en een smaak die op tijd omsloeg.

Het verhaal gaat zo. Rond 1919 vroeg graaf Camillo Negroni in Caffè Casoni in Florence aan barman Fosco Scarselli om zijn Americano wat steviger te maken. Het sodawater ging eruit, er kwam gin in. De schijf citroen werd een schijf sinaasappel, zodat het personeel kon zien welk glas voor de graaf was.

Dat dit meer is dan een barlegende, danken we aan Luca Picchi, een Florentijnse barman die historicus werd. Hij vond familiecorrespondentie en akten van de burgerlijke stand waaruit blijkt dat Camillo bestond, dat hij in Amerika had gewoond en dat hij een gedocumenteerde voorkeur had voor precies dit glas.

Er is een tweede claim. Nazaten van Pascal-Olivier de Negroni, een Franse cavaleriegeneraal van Corsicaanse afkomst, stellen dat hij het drankje rond 1857 in Senegal mengde. Er is een brief, er is een huwelijksdatum, en er is niets dat die brief verbindt met de combinatie van vermout, Campari en gin. De meeste drankhistorici houden het op een mogelijke parallel zonder bewijs.

Interessanter dan de vraag wie gelijk heeft, is waarom er twee kandidaten kunnen zijn. De ingrediënten deden het werk al lang. De Milano-Torino, Campari uit Milaan met vermout uit Turijn, werd eind negentiende eeuw met sodawater de Americano. De Negroni ligt daar één substitutie vandaan. Vindingen van die afstand worden vaker dan eens gedaan, en achteraf door meer dan één familie opgeëist.

De vraag die mij meer bezighoudt is hoe uitgerekend dit glas het bekendste cocktail van onze tijd werd. Ik zie drie oorzaken, elk op een andere tijdschaal.

De eerste zit in de bouw. De Negroni is een formule: drie gelijke delen, geen vers sap, niets bederfelijks, geen techniek behalve roeren op ijs. Voor een bar is dat de hoogste marge tegen de minste arbeid. Hij is in 15 seconden te maken op een drukke avond, vooraf in flessen te mengen en zelfs op fles te rijpen. Thuis is hij in één zin uit te leggen. Omdat het een verhouding is, werkt hij bovendien als platform. Met bourbon heet hij Boulevardier, met prosecco in plaats van gin Sbagliato, met Suze en Lillet White Negroni. Elke bar kan er een eigen handtekening onder zetten terwijl het drankje herkenbaar blijft.

De tweede is Campari. Het merk heeft een eeuw lang een van de meest volgehouden reclamecampagnes in de drankwereld gevoerd, van de futuristische affiches van Depero tot Fellini. De cocktail liftte mee op een merk dat het culturele werk al deed, en daarna draaide de verhouding om. Toen de Campari-groep begreep dat de Negroni de efficiëntste manier is om Campari en vermout tegelijk te verkopen, investeerde zij daarin. Negroni Week, in 2013 met het tijdschrift Imbibe begonnen als liefdadigheidsactie, groeide van ruim honderd naar duizenden deelnemende bars: een jaarlijkse, wereldwijd gelijktijdige advertentie die grotendeels door de horeca zelf wordt betaald.

De derde is smaak. De herleving van de klassieke cocktail in de jaren 2000 vroeg om drankjes met een herkomst en een structuur. In dezelfde jaren werd bitter een teken van kennerschap, in koffie, in chocolade, in bier. De Negroni stond precies op dat kruispunt: aantoonbaar oud, nadrukkelijk bitter, en vergevingsgezind als je slordig afmeet. Barmensen gebruikten hem als herkenningsteken, en de Spritz, die als instapmodel de aperitivo over de wereld bracht, gaf hem een publiek dat toe was aan de volgende stap.

Daarna kwamen de versnellers. Anthony Bourdain prees hem aan voor een reizend televisiepubliek. Stanley Tucci maakte er in het voorjaar van 2020 een in zijn keuken, op het moment dat een cocktail van drie flessen zonder gereedschap de enige was die de meeste mensen thuis konden maken. En eind 2022 noemde Emma D’Arcy in een interview een Negroni Sbagliato met prosecco als favoriete drankje, waarna bars wekenlang niets anders schonken.

Geen van die momenten had gewerkt als het product niet zo makkelijk te leveren was. Dat is wat ik eraan onthoud, ook voor wie iets anders maakt dan cocktails. De Negroni won omdat iedereen hem kan maken, iedereen hem kan veranderen, en hij daarna nog steeds Negroni heet.